از اين حديث است . در مورد بحث ما نيز عيناً به همين صورت است ؛ ذكر « لا ضرار » در كلام پيامبر صلى الله عليه و آله به دنبال « لا ضرر » از باب استشهاد به قضيه معروف « لا ضرر و لا ضرار » است ؛ و هيچ اشكالى ندارد اگر مورد استشهاد تنها بخشى از اين حكم باشد . پس عدم انطباق « لا ضرار » با مورد شفعه ، و منع زيادى آب ، مشكلى ايجاد نمىكند . علاوه بر اين‌كه عدم انطباق و منافات داشتن « لا ضرار » با مورد حديث نيز امر روشنى نيست ، كه إن شاء اللَّه در بحث از معناى « ضرر » و « ضرار » به آن خواهيم پرداخت . پاسخ قرينه سوم امّا حديث « منع از زيادى آب » اين‌كه نهى در مسئله « منع زيادى آب » را حمل بر كراهت كرده‌ايد ، دليل محكمى ندارد . به اين بيان كه ، قدر متيقّن از مورد روايت آنست كه شخصى كه از زيادى آب منع شده ، حاجت شديد به آب دارد ، و تهيه آب ديگرى براى او يا براى حيواناتش با مشقت